مرگ، عزیمتی است به جهانی دیگر؛ فراسوی هر آنچه می‌شناسیم. جهانی که با مقیاس‌های دنیوی ما سنجیده نمی‌شود.

نماز و خدمت، آنگاه که از دل برخیزد، اثری جاودانه می‌گذارد. قرآن با ما چون رفیقی دلسوز سخن می‌گوید، زبانی روشن و دلنشین. خدایی که بی‌واسطه با انسان گفت‌وگو می‌کند و از رگ جانش به او نزدیک‌تر است.

حقیقتِ این عالم را در هیچ آزمایشگاهی نمی‌توان یافت؛ دیدنی نیست، حتی برای بیناترین چشم‌ها.
در روایات آمده:از گناه بپرهیزید که قیامت، دنیا نیست. در دنیا قاضی و شاهدی جداگانه‌اند، اما در آن روز، شاهد، خود داور است.

هنگام مرگ، مقام و مال رنگ می‌بازند. برای مؤمنان راستین، مرگ آسان است؛ زیرا دلبستگی‌ای به دنیا ندارند.
همه تلاش ما باید این باشد:به خدا دل ببندیم، نه به دنیا. دل‌بستگان دنیا، رها کردنش را نمی‌پسندند.

از خدا بخواهیم که مرگ را برایمان مبارک کند و دیدارش را موهبتی فراموش‌نشدنی. چه بسا کسانی که تنها با شنیدن نام مرگ، هراس وجودشان را فرامی‌گیرد.